كوله پشتياشرا برداشتو راهافتاد. رفتكهدنبالخدا بگردد؛ و گفت: تا كولهاماز خدا پر نشود برنخواهمگشت.نهاليرنجور و كوچككنار راهايستادهبود.مسافر با خندهايرو بهدرختگفت: چه تلخاستكنار جادهبودنو نرفتن؛ و درختزير لبگفت: وليتلختر آناستكهبرويو بيرهاورد برگردي. كاشميدانستيآنچهدر جستوجويآني، همينجاست. مسافر رفتو گفت: يكدرختاز راهچهميداند، پاهايشدر گِلاست، او هيچگاهلذتجستوجو را نخواهد يافت. و نشنيد كهدرخت گفت: اما منجستوجو را از خود آغاز كردهامو سفرمرا كسينخواهد ديد؛ جز آنكهبايد. مسافر رفتو كولهاشسنگينبود. هزار سالگذشت، هزار سالِپر خمو پيچ، هزار سالِبالا و پست. مسافر بازگشت. رنجور و نااميد. خدا را نيافتهبود، اما غرورشرا گمكردهبود. بهابتدايجادهرسيد. جادهايكهروزياز آنآغاز كردهبود. درختيهزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جادهبود. زير سايهاشنشستتا لختيبياسايد. مسافر درخترا بهياد نياورد. اما درختاو را ميشناخت. درختگفت: سلاممسافر، در كولهاتچهداري، مرا همميهمانكن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمندهام، كولهامخالياستو هيچچيز ندارم. درختگفت: چهخوب، وقتيهيچچيز نداري، همهچيز داري. اما آنروز كهميرفتي، در كولهاتهمهچيز داشتي، غرور كمترينشبود، جادهآنرا از تو گرفت. حالا در كولهاتجا برايخدا هست. و قدرياز حقيقترا در كولهمسافر ريخت. دستهايمسافر از اشراقپر شد و چشمهايشاز حيرتدرخشيد و گفت: هزار سالرفتمو پيدا نكردمو تو نرفتهاي، اينهمهيافتي! درختگفت: زيرا تو در جادهرفتيو مندر خودم. و پيمودنخود، دشوارتر ازپيمودنجادههاست
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
الهی قلبی محجوب و نفسی معیوب و عقلی مغلوب و هوایی غالب ، طاعتی قلیل و معصیتی کثیر و لسانی مقر به الذنوب ... یا ستار العیوب و یا كاشف الكروب و یا غفار الذنوب
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
يا رب دل پاک و جان آگاهم ده
آه شب و گريه سحرگاهم ده
در راه خود اول ز خودم بيخود کن
بيخود چو شدم ز خود به خود راهم ده
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
ما در دو جهان غير خدا يار نداريم
جز ياد خدا هيچ دگر کار نداريم
ما مست سبویيم ز ميخانه ی توحيد
حاجت به مي و خانه خمار نداريم
در روي زمين چون دل ما گنج معانيست
دينار چه باشد غم دينار نداريم
ما شاخ درختيم پر از ميوه توحيد
هر ره گذري سنگ زند آه نداريم
گر يار وفا دار نداريم چه اندوه
ما يار بجز حضرت غفار نداريم
بشنو ز دل زنده شمس الحق تبريز
از دوست بجز وعده ديدار نداريم
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
روزها فکر من اینست و همه شب سخنم
که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
مانده ام سخت عجب که از چه سبب ساخت مرا
یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم
کیستم چیستم اینجا به چه کار امده ام
از کجا امده ام امدنم بهر چه بود
به کجا میروم اخر ننمایی وطنم
نه به خود امده ام اینجا که به خود باز روم
انکه اورد مرا باز برد بر وطنم
مرغ باغ ملکوتم نیم از جنس خاک
چند روزی قفسی ساخته ام از بدنم
ای خوشا ان روز که پرواز کنم تا بر دوست
به هوای سر کویش پرو بالی بزنم
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
آنها که به سر در طلب کعبه دویدند
چون عاقبت الامر به مقصود رسیدند
رفتند...
رفتند در آن خانه که بینند خدا را
بسیار بجستند خدا را و ندیدند
چون معتکف خانه شدند از سر تکلیف
ناگاه خطابی هم از آن خانه شنیدند
کی خانه پرستان چه پرستید گل و سنگ
آن خانه پرستید که پاکان طلبیدند...
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
برای من مگری و مگو دریغ دریغ
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
جنازهام چو ببینی مگو فراق فراق
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
مرا به گور سپاری مگو وداع وداع
که گور پرده جمعیت جنان باشد
فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زبان باشد
تو را غروب نماید ولی شروق بود
لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد
کدام دانه فرورفت در زمین که نرست
چرا به دانه انسانت این گمان باشد
کدام دلو فرورفت و پر برون نامد
ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد
دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا
که های هوی تو در جو لامکان باشد
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°