نه مرادم ، نه مریدم ، نه پیامم ، نه كلامم ،نه سلامم ، نه علیكم ، نه سپیدم ، نه سیاهم ، نه چنانم كه تو گوئی ، نه چنینم كه تو خوانی ، نه آنگونه كه گفتند و شنیدی ، نه سمائم ، نه به زنجیركسی بسته و بردۀ دینم ، نه سرابم ، نه برای دل تنهائی تو جام شرابم ، نه گرفتار و اسیرم نه حقیرم ، نه فرستادۀ پیرم ، نه بهر خانقه و مسجد ومیخانه فقیرم ، نه جهنم ، نه بهشتم ، چنین است سرشتم ، این سخن را من ازامروز نه گفتم ، نه نوشتم ، بلكه از صبح ازل با قلم نور نوشتم .
حقیقت نه برنگ است و نه بو ، نه به های است ونه هو ، نه به این است و نه او ، نه بجام است و سبو ، گر به این نقطه رسیدی بتو سربسته و در پرده بگویم ، تا كسی نشنود این راز گهر بار جهان را .
آنچه گفتند و سرودند تو آنی ، خود تو جان جهانی ، گر نهانی و عیانی ، تو همانی كه همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی ،تو ندانی كه خود آن نقطه عشقی ، تو اسرار نهانی ، همه جا تو ، نه یك جای ،نه یك پای ، همه ای ، با همه ای ، همهمه ای ، تو سكوتی ، تو خود باغ بهشتی، تو بخود آمده از فلسفه چون و چرایی ، بتو سوگند كه این راز شنیدی ونترسیدی و بیدار شدی ، در همه افلاك بزرگی ، نه كه جزئی ، نه چون آب دراندام سبوئی ، خود اوئی ، بخود آی ، تا بدر خانه متروكه هر كس ننشینی وبجز روشنی شعشعه پرتو خود هیچ نبینی و گل وصل بچینی .به خود آی
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
الهی قلبی محجوب و نفسی معیوب و عقلی مغلوب و هوایی غالب ، طاعتی قلیل و معصیتی کثیر و لسانی مقر به الذنوب ... یا ستار العیوب و یا كاشف الكروب و یا غفار الذنوب
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
يا رب دل پاک و جان آگاهم ده
آه شب و گريه سحرگاهم ده
در راه خود اول ز خودم بيخود کن
بيخود چو شدم ز خود به خود راهم ده
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
ما در دو جهان غير خدا يار نداريم
جز ياد خدا هيچ دگر کار نداريم
ما مست سبویيم ز ميخانه ی توحيد
حاجت به مي و خانه خمار نداريم
در روي زمين چون دل ما گنج معانيست
دينار چه باشد غم دينار نداريم
ما شاخ درختيم پر از ميوه توحيد
هر ره گذري سنگ زند آه نداريم
گر يار وفا دار نداريم چه اندوه
ما يار بجز حضرت غفار نداريم
بشنو ز دل زنده شمس الحق تبريز
از دوست بجز وعده ديدار نداريم
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
روزها فکر من اینست و همه شب سخنم
که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
مانده ام سخت عجب که از چه سبب ساخت مرا
یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم
کیستم چیستم اینجا به چه کار امده ام
از کجا امده ام امدنم بهر چه بود
به کجا میروم اخر ننمایی وطنم
نه به خود امده ام اینجا که به خود باز روم
انکه اورد مرا باز برد بر وطنم
مرغ باغ ملکوتم نیم از جنس خاک
چند روزی قفسی ساخته ام از بدنم
ای خوشا ان روز که پرواز کنم تا بر دوست
به هوای سر کویش پرو بالی بزنم
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
آنها که به سر در طلب کعبه دویدند
چون عاقبت الامر به مقصود رسیدند
رفتند...
رفتند در آن خانه که بینند خدا را
بسیار بجستند خدا را و ندیدند
چون معتکف خانه شدند از سر تکلیف
ناگاه خطابی هم از آن خانه شنیدند
کی خانه پرستان چه پرستید گل و سنگ
آن خانه پرستید که پاکان طلبیدند...
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
برای من مگری و مگو دریغ دریغ
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
جنازهام چو ببینی مگو فراق فراق
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
مرا به گور سپاری مگو وداع وداع
که گور پرده جمعیت جنان باشد
فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زبان باشد
تو را غروب نماید ولی شروق بود
لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد
کدام دانه فرورفت در زمین که نرست
چرا به دانه انسانت این گمان باشد
کدام دلو فرورفت و پر برون نامد
ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد
دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا
که های هوی تو در جو لامکان باشد
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°