سحرگاهی شدم سوی خرابات
که رندان را کنم دعوت به طامات عصا اندر کف و سجاده بر دوش
که هستم زاهدی صاحب کرامات خراباتی مرا گفتا : که ای شیخ
بیاور تا چه داری از مهمات؟بدو گفتم که : کارم توبه تست
و گر توبه کنی یابی مکافات مرا گفتا : برو ای زاهد خشک
که تر گردی ز دردی خرابات اگر یک قطره دردی بر تو ریزند
ز مسجد باز مانی وز مناجات برو مفروش زهد و خود نمایی
که نه زرقت خرند اینجا، نه طاعات کسی را کی فتد بر روی، این رنگ
که در کعبه کند بت را مراعات؟بگفت این و یکی دردی به من داد
خرف شد عقلم و رست از خرافات بر آمد آفتابی از درونم
درون من برون شد از سماوات چو من فانی شدم زان جام کهنه
مرا افتاد با جانان ملاقات چو از فرعون هستی باز رستم
چو موسی میشدم هر دم به میقات چو خود را یافتم بالای کونین
بدیدم خویشتن را آن مقامات بدو گفتم که : ای داننده راز،
بگو تا کی رسم در قرب آن ذات؟مرا گفتا که : ای مغرور غافل
کسی هرگز رسد؟ هیهات! هیهات!بسی بازی ببینی از پس و پیش
ولی آخر فرو مانی بشهمات در آن موضع که تابد نور خورشید
نه موجود و نه معدوم و نه ذرات همه ذرات عالم مست عشقند
فرو مانده میان نفی و اثبات چه میگویی، تو ای عطار، آخر؟
که داند این رموز و این اشارات؟
سلام مدت نبودها را عفو نمایید .....
یا علی ...
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
الهی قلبی محجوب و نفسی معیوب و عقلی مغلوب و هوایی غالب ، طاعتی قلیل و معصیتی کثیر و لسانی مقر به الذنوب ... یا ستار العیوب و یا كاشف الكروب و یا غفار الذنوب
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
يا رب دل پاک و جان آگاهم ده
آه شب و گريه سحرگاهم ده
در راه خود اول ز خودم بيخود کن
بيخود چو شدم ز خود به خود راهم ده
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
ما در دو جهان غير خدا يار نداريم
جز ياد خدا هيچ دگر کار نداريم
ما مست سبویيم ز ميخانه ی توحيد
حاجت به مي و خانه خمار نداريم
در روي زمين چون دل ما گنج معانيست
دينار چه باشد غم دينار نداريم
ما شاخ درختيم پر از ميوه توحيد
هر ره گذري سنگ زند آه نداريم
گر يار وفا دار نداريم چه اندوه
ما يار بجز حضرت غفار نداريم
بشنو ز دل زنده شمس الحق تبريز
از دوست بجز وعده ديدار نداريم
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
روزها فکر من اینست و همه شب سخنم
که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
مانده ام سخت عجب که از چه سبب ساخت مرا
یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم
کیستم چیستم اینجا به چه کار امده ام
از کجا امده ام امدنم بهر چه بود
به کجا میروم اخر ننمایی وطنم
نه به خود امده ام اینجا که به خود باز روم
انکه اورد مرا باز برد بر وطنم
مرغ باغ ملکوتم نیم از جنس خاک
چند روزی قفسی ساخته ام از بدنم
ای خوشا ان روز که پرواز کنم تا بر دوست
به هوای سر کویش پرو بالی بزنم
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
آنها که به سر در طلب کعبه دویدند
چون عاقبت الامر به مقصود رسیدند
رفتند...
رفتند در آن خانه که بینند خدا را
بسیار بجستند خدا را و ندیدند
چون معتکف خانه شدند از سر تکلیف
ناگاه خطابی هم از آن خانه شنیدند
کی خانه پرستان چه پرستید گل و سنگ
آن خانه پرستید که پاکان طلبیدند...
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°
به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
برای من مگری و مگو دریغ دریغ
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
جنازهام چو ببینی مگو فراق فراق
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
مرا به گور سپاری مگو وداع وداع
که گور پرده جمعیت جنان باشد
فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زبان باشد
تو را غروب نماید ولی شروق بود
لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد
کدام دانه فرورفت در زمین که نرست
چرا به دانه انسانت این گمان باشد
کدام دلو فرورفت و پر برون نامد
ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد
دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا
که های هوی تو در جو لامکان باشد
°•.ஐ.ஐ.•°هو°•.ஐ.ஐ.•°